داستان روی میز شماره هفت:
داستان منتخبی است  که از بین آثار اعضای پاتوق انتخاب می شود.
 مدیر بخش:
 الهه علی خانی

"باز نشسته "

شکاف
سامان آزادی

منتشر شده در تاریخ:87/8/15

مردِ جوان چهار زانو نشسته‎بود رویِ مبل و يک دست‎اش زيرِ چانه‎ بود. زنِ جوان لَم داد رویِ کاناپه, پاهای‎اش را گذاشت رویِ ميز و اسمِ فيلم را پرسيد. مرد سيگاری از پاکت درآورد و همان‎طور که فيلتر- اش را رویِ ناخنِ شست می‎کوبيد گفت: «شکاف. اون فندک رو بده بی‎زحمت.»

زن فندک را با پا سُر داد سمتِ مرد. کاسه‎یِ تخمه را رویِ پای‎اش گذاشت و درحالی‎که صفحه‎یِ تلويزيون را نگاه می‎کرد, پسته‎یِ خندانِ بزرگی برداشت و با پوست گذاشت تویِ دهان. مرد با انگشت‎هایِ پای‎اش فندک را برداشت. مهمانِ برنامه از فضایِ فيلم‎هایِ اروپایِ شرقی می‎گفت. دودِ اول را خرجِ گيراندنِ سيگار- اش کرد. زن همان‎طور که پسته را می‎مکيد, ظرفِ آجيل را گرفت سمتِ مرد. نگاه‎اش را ميانِ ظرف و نيم‎رخِ مرد بالا و پايين کرد و پرسيد: «می‎خوری؟»

مرد پُکِ ديگری زد و همان‎طور که نگاه‎اش به صفحه‎یِ تلويزيون بود, چشم‎ها را ريز کرد, سيگارِ لایِ انگشت‎ها را نشان داد و ابروها را بالا انداخت. زن تخمه‎یِ هندوانه‎ای را بينِ دندان‎هایِ آسيا شکست و پوست‎اش را با دقت گذاشت رویِ دسته‎یِ کاناپه, کنارِ پوستِ پسته. مجری بينندگانِ عزيز را به تماشایِ فيلم دعوت کرد. علامتی گوشه‎یِ صفحه‎یِ تلويزيون شروع کرد به چشمک زدن. زن ظرفِ آجيل را برداشت و همان‎طور که بلند می‎شد رو به مرد گفت: «سی و سه ثانيه. چه عجب!» مرد سيگار- اش را خاموش کرد و زيرسيگاری را گذاشت رویِ ميز.

- بطریِ آب رو هم بيار.

تصوير به نمایِ داخلِ يک آسانسور، رو به در، روشن می‎شود. آسانسور با سر و صدا، رویِ دورِ کُند، به پايين حرکت می‎کند. نامِ سه بازيگرِ اصلی، با حروفِ درشت، همراهِ طبقات بالا می‎رود. آسانسور با صدایِ مهيبی می‎ايستد. تصوير تاريک می‎شود.

صدایِ لگد زدنِ شيرِ ظرف‎شويي که قطع شد، مردِ جوان اخم‎های‎اش را باز کرد. زن با يک پيش‎دستیِ خيس و يک بطرِ آب برگشت. بطری را داد دستِ مرد و پوستِ تخمه و پسته را انداخت تویِ پيش‎دستی.

- يه حالت‎هايي از سياووش داره.

مرد نصفِ بطری را قُلُپ قُلُپ سرکشيد. در- اش را بست و گذاشت‎اش رویِ زمين، کنارِ مبل. دهان‎اش را با پشتِ دست پاک کرد و يک مشت آجيل برداشت. تلفن زنگ زد. مرد نُچِ غليظي گفت. زن گوشی را از عسلیِ کنارِ دست‎اش برداشت و سريع رفت تویِ اتاق. مرد تخمه‎ای برداشت و ميانِ دندان‎هایِ جلو شکست.

مردِ سيبيلو با تعجب می‎پرسد: «هيستری؟»

- يه همچين چيزی. مهم نيست.

مردِ مو قرمز دربِ شربتی را باز می‎کند. از نمایِ بالا شربتِ سرخ رنگ تویِ قاشقِ غذاخوریِ استيل می‎ريزد. مردِ مو قرمز قاشق را به دهان می‎برد.

نمایِ نزديک از قطره‎یِ سرخی که رویِ سراميکِ سفيد می‎چکد. ديزالو به چراغِ نشان‎گرِ طبقاتِ آسانسور که رویِ هم‎کف قرمز می‎شود.

- مامان به‎ت سلام رسوند.

چهارزانو نشست رویِ کاناپه و شستِ هر دو پای‎اش را توی مُشت گرفت. رو به تلويزيون چند بار پلک زد و پرسيد: «داستان چيه؟»

- آدم يا فيلم نگاه می‎کنه يا تلفن حرف می‎زنه.

سيگاری از پاکت درآورد و فيلتر- اش را سه بار کوبيد رویِ ناخنِ شست. زن دهن‎کجی کرد و خنديد. مرد پُکِ اول را عميق گرفت و دود- اش را از دماغ بيرون داد. زن چشم‎های‎اش را چپ کرد و مثلِ کسی که کلمه‎ای را بخش می‎کند، با صدایِ بچه‎گانه پرسيد:

- داس… تان… چی… يه؟

- هنوز هيچ‎چی.

رویِ موسيقیِ ملايمی، مردِ سيبيلو شانه- به- شانه‎یِ دخترِ عينکی قدم می‎زند. مردِ سيبيلو دست‎ها را تویِ جيب می‎بَرد. دخترِ عينکی می‎خندد و عقبَکی راه می‎رود. مردِ سيبيلو می‎ايستد و با نوکِ کفش برگ‎هایِ پاييز را خُرد می‎کند.

نمایِ خيلی درشت از لب‎هایِ مرد که چيزی می‎گويند.

نمایِ رویِ شانه از دختر که در سکوت نگاه می‎کند.

نمايي خيلی دور از هر دو نفر در حالی‎که تنه‎یِ درختی نيمی از تصوير را پوشانده است.

مرد انگشت‎های‎اش را به هم قفل کرد. دست‎ها را بالا بُرد. بدن‎اش را کشيد. سر را به چپ چرخاند و زيرِ بغل‎اش را بو کرد. زن با پوستِ تخمه‎ها تویِ پيش‎دستی دو تا گُل کشيد. مرد رو به تلويزيون چشم‎ها را ريز کرد و سر تکان داد. زن پيش‎دستی را گرفت جلویِ مرد.

- قشنگه!

مردِ سيبيلو يقه‎اسکی‎اش را میپوشد. مردِ مو قرمز روزنامه را می‎بندد. و همان‎طور روزنامه به‎دست می‎گويد: «نگفته بودی.»

- قضيه مالِ خيلی وقت پيشه.

- بايد می‎گفتی.

مردي سيبيلو رو-  به-  رویِ آينه زبان‎اش را تا ته درمی‎آوَرَد. مردِ مو قرمز روزنامه را باز می‎کند و تا زيرِ چشم‎های‎اش بالا می‎آورد.

- شبيهِ سياوشه.

- ول کن تو رو خدا.

- چشم و ابروش عينِ سياوشه.

زن کِش-  و-  قوسی به تن‎اش داد و گردن‎اش را به چپ و راست خم کرد. مرد يک مشتِ ديگر تخمه برداشت. زن با ناخنِ شستِ پایِ چپ، کفِ پایِ راست‎اش را خاراند.

- شام چی می‎خوری؟

- از کوفته چيزی مونده؟

- پول گيرم مي‎آد.

- فرقی نمی‎کنه.

تلفن زنگ زد. زن گوشی را رویِ زنگِ اول برداشت. زيرچشمی نگاهی به مرد انداخت. آهسته سلام کرد و دويد تویِ اتاق. مرد مردمک‎های‎اش را دو بار از تلويزيون تا زن بُرد و برگشت. خاکسترِ سيگار را از رویِ رکابیِ سفيد- اش تکاند و تاوَلِ انگشتِ چهارم‎اش را با شست‌اش لمس کرد.

مردِ مو قرمز و دخترِ عينکی در لباسِ عروسی رو-  به-  رویِ هم ايستاده‎اند. ميانِ صورتِ چروکيده‎یِ کشيش و مردِ مو قرمز، چهره‎یِ مردِ سيبيلو که در رديفِ اول نشسته، در عمق ديده می‎شود.

- به نامِ پدر، پسر و روح‎القدس شما را همسرِ قانونی اعلام می‎کنم.

نمایِ درشت از مردِ مو قرمز و تصويرِ ماتِ مردِ سيبيلو در عمق که هر دو لبخند می‎زنند.

همراه با طنينِ موسيقیِ کليسا، دوربين آهسته بالا می‎رود. مهمان‎ها و کشيش به نوبت از کادر خارج می‎شوند. تصوير تاريک می‎شود.

- گفتی کوفته می‎خوری؟

- می‎شه تلفن رو بکشی؟

مرد گوشه‎یِ لبِ پايين‎اش را دندان گرفت. سه دقيقه و ده ثانيه تبليغْ چشمک زد. مرد به ساعتِ ديواریِ بالایِ تلويزيون نگاه کرد. زن از آشپزخانه داد زد: «می‎ری نوشابه بگيری؟» مرد تاول‎اش را بوسيد. «تو فکرِ يک سقف‎ام.» مرد زيرِ لب گفت: «يه سقفِ بی روزن.»

- نمی‎ری نوشابه بگيری؟

- دارم فيلم می‎بينم.

- فردا برو يه حساب باز کن.

زن دست‎اش را با پشتِ شلوار خشک کرد. مرد صدایِ تلويزيون را زياد کرد و رویِ مبل جابه‎جا شد. زن همان‎طور ايستاده يک پای‎اش را گذاشت رویِ ميز و روی‎اش را خاراند. پرسيد: «ازدواج کردن؟»

مرد سر تکان داد. زن نشست رویِ دسته‎یِ کاناپه. مرد مغزِ پسته‎ای را که رویِ زمين افتاده بود برداشت و نگاهی به زن کرد.

- چرا اون‎جا نشستی؟

- نخوری‎ش!

صدایِ زنگِ منقطعِ مايکروفر بلند شد.

زنِ عينکی و مردِ مو قرمز واردِ آپارتمان‎شان می‎شوند. مردِ مو قرمز چراغ را روشن می‎کند.

- به هر حال ديگه اين کار رو نکن.

- تو ديوونه‎ای.

زنِ عينکی می‎رود تویِ اتاق. مردِ مو قرمز دکمه‎یِ پيام‎گيرِ تلفن را می‎زند و می‎نشيند رویِ مبلِ کناری- اش. صدای بوقی می‎آيد و سکوت. مردِ مو قرمز کفش‎های‎اش را درمی‎آورد. دوباره بوق و سکوت. صدایِ زنِ عينکی از اتاق می‎گويد: «هيچ منظوری نداشت.» بوق سوم و صدایِ مردِ سيبيلو:

- يک ماهه که هيچ خبری ازَتون نيست. به‎تون سر می‎زنم.

زن با سينیِ شام برگشت. سينی را گذاشت رویِ ميز و نشست. مرد بلند شد و نشست کنارِ زن. ميز را جلو کشيد. زن يک باريکه نان کند و خالی خورد. مرد کوفته‎ای را با قاشق نصف کرد. زن تکيه داد و به بخاری که از کوفته‎ها بلند می‎شد نگاه کرد. تلفن زنگ زد. مرد سر- اش را پايين برد و بو کشيد.

- بله؟

مرد کوفته‎ها را نمک زد.

- کيه؟

مرد لقمه‎یِ بزرگی گرفت. فوت‎اش کرد و گذاشت تویِ دهان.

- فوت نکن.

زن گوشی را قطع‎کرد و تلفن را انداخت رویِ کاناپه، کنارِ پایِ مرد.

- کی بود؟

- مزاحم.

- امشب چی‎کاره‎ای؟

- خسته.

نمایِ رویِ شانه از زنِ عينکی که در را باز می‎کند و لبخند می‎زند.

مردِ سيبيلو دسته‎گلی به دستِ زنِ عينکی می‎دهد و پشتِ سر- اش واردِ خانه می‎شود.

نمايي که از شکافِ در، هر دو نفر را درحالِ نشستن نشان می‎دهد.

نمایِ نزديک از قطره‎یِ سرخی که رویِ سراميکِ سفيد می‎چکد.

                                                                                            پايان: شبِ يلدا،

نيمه‎شبِ جمعه 30/9/1386 خورشيدی- ساری

بازنويسي: بامدادِ جمعه 24/12/1386 خورشيدی- ساری

نظر بدهيد

استفاده از مطالب  پاتوق ادبی یا نقل آنها با ذکر منبع، یا لینک مستقیم امکان‌پذیر است